استاد پروین اعتصامی

_ برد دزدی را سوی قاضی عسس / خلق بسیاری روان از پیش و پس

_ گفت قاضی کاین خطاکاری چه بود / دزدگفت ازمردم آزاری چه سود

_ گفت، بدکردار را بد کیفر است / گفت، بدکار از منافق بهتر است

گفت، هان بر گوی شغل خویشتن / گفت، هستم همچو قاضی راهزن

گفت، آن زرها که بردستی کجاست / گفت، در همیان تلبیس شماست

گفت، آن لعل بدخشانی چه شد / گفت، میدانیم و میدانی چه شد

گفت، پیش کیست آن روشن نگین / گفت، بیرون آر دست از آستین

دزدی پنهان و پیدا، کار تست / مال دزدی، جمله در انبار تست

تو قلم بر حکم داور میبری / من ز دیوار و تو از در میبری

حد بگردن داری و حد میزنی / گر یکی باید زدن، صد میزنی

میزنم گر من ره خلق، ای رفیق / در ره شرعی تو قطاع الطریق

میبرم من جامهٔ درویش عور / تو ربا و رشوه میگیری بزور

دست من بستی برای یک گلیم / خود گرفتی خانه از دست یتیم

من ربودم موزه و طشت و نمد / تو سیهدل مدرک و حکم و سند

دزد جاهل، گر یکی ابریق برد / دزد عارف، دفتر تحقیق برد

دیدههای عقل، گر بینا شوند / خود فروشان زودتر رسوا شوند

دزد زر بستند و دزد دین رهید / شحنه ما را دید و قاضی را ندید

من براه خود ندیدم چاه را / تو بدیدی، کج نکردی راه را

میزدی خود، پشت پا بر راستی / راستی از دیگران میخواستی

دیگر ای گندم نمای جو فروش / با ردای عجب، عیب خود مپوش

چیرهدستان میربایند آنچه هست / میبرند آنگه ز دزد کاه، دست

در دل ما حرص، آلایش فزود / نیت پاکان چرا آلوده بود

دزد اگر شب، گرم یغما کردنست / دزدی حکام، روز روشن است

حاجت ار ما را ز راه راست برد / دیو، قاضی را بهرجا خواست برد